درمان کمشنوایی بدون سمعک؛ آیا همیشه امکانپذیر است؟
کمشنوایی یکی از شایعترین مشکلاتی است که افراد در هر سنی ممکن است با آن روبهرو شوند. بسیاری از بیماران زمانی که متوجه کاهش شنوایی خود میشوند، اولین نگرانیشان این است که آیا مجبور به استفاده از سمعک خواهند شد یا راه دیگری برای درمان وجود دارد. همین موضوع باعث شده جستجوی عبارتهایی مانند «درمان کمشنوایی بدون سمعک» در سالهای اخیر افزایش پیدا کند.
اما پاسخ این سؤال به آن سادگی که در بسیاری از تبلیغات اینترنتی مطرح میشود، نیست. واقعیت این است که همه انواع کمشنوایی با یک روش درمان نمیشوند. در بعضی افراد، درمان علت زمینهای میتواند شنوایی را تا حد زیادی به حالت طبیعی برگرداند؛ در حالی که در برخی دیگر، آسیب ایجادشده دائمی است و استفاده از سمعک یا سایر روشهای توانبخشی بهترین انتخاب خواهد بود.
به همین دلیل، قبل از اینکه درباره روش درمان صحبت کنیم، باید بدانیم چه چیزی باعث کاهش شنوایی شده است. تفاوت بین یک جرم ساده داخل گوش و آسیب سلولهای شنوایی گوش داخلی، تفاوت بین درمانی ساده و یک بیماری مزمن است. انتخاب درمان بدون شناخت علت، نهتنها کمکی به بیمار نمیکند، بلکه ممکن است باعث از دست رفتن فرصت طلایی درمان در برخی بیماریها شود.
در این مقاله، بدون بزرگنمایی یا وعدههای غیرواقعی، بررسی میکنیم که در چه شرایطی میتوان کمشنوایی را بدون سمعک درمان کرد، چه زمانی دارو یا جراحی مؤثر هستند و در چه مواردی استفاده از سمعک همچنان بهترین راه برای بهبود کیفیت شنوایی است.
آیا کمشنوایی همیشه به سمعک نیاز دارد؟
خیر. یکی از رایجترین باورهای اشتباه این است که هر فردی دچار کمشنوایی شود، باید از سمعک استفاده کند. در حالی که تصمیم برای تجویز سمعک، به علت کمشنوایی، شدت آن و وضعیت گوش بستگی دارد.
برای مثال، اگر کاهش شنوایی به دلیل تجمع جرم گوش ایجاد شده باشد، با خارج کردن جرم، شنوایی معمولاً به حالت طبیعی برمیگردد و نیازی به سمعک نیست. همچنین در برخی موارد مانند عفونت گوش میانی، تجمع مایع پشت پرده گوش یا پارگی پرده گوش، درمان بیماری زمینهای میتواند باعث بهبود شنوایی شود.
در مقابل، اگر سلولهای شنوایی گوش داخلی بر اثر افزایش سن، قرار گرفتن طولانیمدت در معرض صدای بلند یا برخی بیماریها آسیب دیده باشند، این سلولها توانایی ترمیم خود را ندارند. در چنین شرایطی، هدف درمان بازگرداندن عملکرد شنوایی از طریق سمعک یا سایر روشهای توانبخشی است، نه بازسازی سلولهای آسیبدیده.
بنابراین، پاسخ این سؤال که «آیا میتوان بدون سمعک کمشنوایی را درمان کرد؟» برای همه افراد یکسان نیست و تنها پس از مشخص شدن علت کاهش شنوایی میتوان درباره آن تصمیم گرفت.
چرا بسیاری از افراد به دنبال درمان کمشنوایی بدون سمعک هستند؟
وقتی پزشک استفاده از سمعک را پیشنهاد میدهد، بسیاری از بیماران ابتدا از خود میپرسند که آیا واقعاً راه دیگری وجود ندارد. این واکنش کاملاً طبیعی است، اما معمولاً دلایل آن بیشتر به نگرانیهای ذهنی مربوط میشود تا واقعیتهای پزشکی.
بعضی افراد تصور میکنند استفاده از سمعک به معنای پیشرفت شدید بیماری است، در حالی که این برداشت درست نیست. سمعک تنها یک وسیله کمکشنوایی است که برای جبران بخشی از کاهش شنوایی به کار میرود و استفاده از آن به معنای «از کار افتادن گوش» نیست.
گروهی دیگر نگران ظاهر سمعک هستند و فکر میکنند استفاده از آن بهراحتی توسط دیگران دیده میشود. در حالی که امروزه بسیاری از سمعکها بسیار کوچک هستند و در بعضی مدلها حتی از فاصله نزدیک نیز بهسختی قابل تشخیصاند.
برخی بیماران نیز تحت تأثیر تبلیغات فضای مجازی قرار میگیرند؛ تبلیغاتی که وعده درمان قطعی کمشنوایی بدون سمعک، بدون جراحی و تنها با مصرف یک دارو یا مکمل را میدهند. این ادعاها در بیشتر موارد پشتوانه علمی معتبری ندارند و ممکن است باعث شود بیمار درمان مؤثر را به تعویق بیندازد.
به همین دلیل، قبل از تصمیمگیری درباره هر روش درمانی، بهتر است ابتدا علت واقعی کاهش شنوایی مشخص شود و سپس درباره مناسبترین گزینه درمانی تصمیم گرفته شود.
قبل از انتخاب درمان، باید نوع کمشنوایی مشخص شود
یکی از مهمترین اشتباهات در برخورد با کمشنوایی این است که همه بیماران با یک دیدگاه بررسی شوند. در حالی که پزشک قبل از هر اقدامی تلاش میکند مشخص کند مشکل در کدام بخش از سیستم شنوایی ایجاد شده است.
به طور کلی، کمشنوایی به سه گروه اصلی تقسیم میشود و هر کدام درمان متفاوتی دارند.
کمشنوایی انتقالی
در این نوع، صدا بهدرستی از گوش خارجی یا گوش میانی به گوش داخلی منتقل نمیشود. وجود جرم گوش، پارگی پرده گوش، عفونت گوش میانی یا اختلال در استخوانچههای شنوایی از مهمترین علتهای این نوع کمشنوایی هستند.
خبر خوب این است که بسیاری از موارد کمشنوایی انتقالی، در صورت درمان علت زمینهای، بهبود قابل توجهی پیدا میکنند و بیمار ممکن است هرگز به سمعک نیاز نداشته باشد.
کمشنوایی حسیعصبی
این نوع کمشنوایی زمانی ایجاد میشود که سلولهای شنوایی حلزون گوش یا عصب شنوایی آسیب ببینند. افزایش سن، قرار گرفتن طولانیمدت در معرض صدای بلند، برخی داروها، بیماریهای ژنتیکی و کاهش شنوایی ناگهانی از مهمترین علتهای آن هستند.
در بسیاری از موارد، آسیب واردشده به سلولهای شنوایی دائمی است. به همین دلیل، درمان بیشتر بر حفظ شنوایی باقیمانده و بهبود کیفیت شنیدن تمرکز دارد.
کمشنوایی مختلط
گاهی فرد همزمان دچار کمشنوایی انتقالی و حسیعصبی است. برای مثال، ممکن است فردی که به دلیل افزایش سن بخشی از شنوایی خود را از دست داده، همزمان دچار پارگی پرده گوش نیز شود.
در چنین شرایطی، پزشک ابتدا تلاش میکند بخش قابل درمان مشکل را برطرف کند و سپس در صورت نیاز، درباره استفاده از سمعک یا سایر روشهای توانبخشی تصمیم بگیرد.
تا اینجا یک نکته مهم روشن شد؛ سؤال اصلی این نیست که «آیا کمشنوایی بدون سمعک درمان میشود؟» بلکه باید پرسید «علت کمشنوایی چیست؟» پاسخ این سؤال مسیر درمان را مشخص میکند.
در چه شرایطی میتوان کمشنوایی را بدون سمعک درمان کرد؟
اگر علت کاهش شنوایی، مشکلی باشد که قابل برطرف شدن است، درمان همان علت میتواند شنوایی را بهبود دهد و در بسیاری از موارد، دیگر نیازی به سمعک نخواهد بود. به همین دلیل، پزشکان قبل از تجویز سمعک همیشه تلاش میکنند بررسی کنند که آیا کاهش شنوایی قابل درمان است یا خیر.
در ادامه، مهمترین بیماریهایی را بررسی میکنیم که در صورت تشخیص بهموقع، ممکن است بدون نیاز به سمعک درمان شوند.
جرم گوش؛ سادهترین و شایعترین علت کمشنوایی قابل درمان
گاهی کاهش شنوایی نه به دلیل آسیب گوش، بلکه فقط به علت تجمع بیش از حد جرم گوش (Earwax) ایجاد میشود. جرم گوش بهطور طبیعی از پوست مجرای گوش ترشح میشود و وظیفه آن محافظت از گوش در برابر گردوغبار، باکتریها و رطوبت است. اما اگر مقدار آن بیش از حد شود یا به سمت داخل فشرده شود، میتواند مسیر عبور صدا را مسدود کند.
در این حالت، بیمار معمولاً احساس میکند شنوایی یک گوش بهطور ناگهانی کاهش یافته است. برخی افراد علاوه بر کمشنوایی، احساس پری گوش، وزوز یا حتی سرگیجه خفیف را نیز تجربه میکنند.
خوشبختانه درمان این مشکل معمولاً ساده است. پزشک با استفاده از ابزارهای مخصوص، ساکشن یا شستوشوی کنترلشده، جرم را خارج میکند و در بیشتر موارد، شنوایی بلافاصله یا طی مدت کوتاهی به حالت طبیعی بازمیگردد.
نکته مهم این است که استفاده از گوشپاککن برای خارج کردن جرم گوش توصیه نمیشود. برخلاف تصور رایج، گوشپاککن معمولاً جرم را بیشتر به سمت داخل فشار میدهد و حتی ممکن است به پرده گوش آسیب برساند.
عفونت گوش؛ زمانی که درمان به موقع از کاهش شنوایی جلوگیری میکند
عفونت گوش، بهویژه عفونت گوش میانی، یکی دیگر از علتهای شایع کاهش شنوایی موقت است. در این بیماری، التهاب و تجمع ترشحات در پشت پرده گوش مانع انتقال طبیعی صدا میشود.
بسته به علت عفونت، پزشک ممکن است داروهای مناسب مانند آنتیبیوتیک، داروهای ضدالتهاب یا سایر درمانهای لازم را تجویز کند. با کنترل عفونت و برطرف شدن التهاب، شنوایی نیز معمولاً به وضعیت طبیعی برمیگردد.
البته اگر عفونت برای مدت طولانی درمان نشود یا بارها تکرار شود، احتمال آسیب به پرده گوش یا استخوانچههای شنوایی افزایش پیدا میکند؛ بنابراین مراجعه زودهنگام اهمیت زیادی دارد.
تجمع مایع پشت پرده گوش
گاهی بدون اینکه عفونت فعال وجود داشته باشد، مایع در گوش میانی تجمع پیدا میکند. این وضعیت بیشتر در کودکان دیده میشود، اما بزرگسالان نیز ممکن است به آن مبتلا شوند.
بیمار معمولاً احساس میکند صداها دورتر از حالت طبیعی شنیده میشوند یا گوش گرفته است. در بعضی افراد نیز هنگام تغییر وضعیت سر یا بلعیدن، احساس جابهجا شدن مایع در گوش ایجاد میشود.
درمان به علت ایجادکننده بستگی دارد. گاهی تنها با گذشت زمان، مایع جذب میشود و شنوایی بهبود پیدا میکند. در موارد دیگر، درمان آلرژی، عفونت یا اختلال عملکرد شیپور استاش کافی است. اگر مایع برای مدت طولانی باقی بماند، ممکن است پزشک گذاشتن لوله تهویه داخل پرده گوش را پیشنهاد کند.
پارگی پرده گوش؛ آیا شنوایی دوباره برمیگردد؟
پارگی پرده گوش یکی از علتهایی است که بسیاری از بیماران را نگران میکند، اما خوشبختانه همیشه به معنای کاهش شنوایی دائمی نیست.
اگر پارگی کوچک باشد، در بسیاری از موارد طی چند هفته بهطور خودبهخود ترمیم میشود و شنوایی نیز بهبود پیدا میکند. در این مدت، مهمترین توصیه پزشک جلوگیری از ورود آب به داخل گوش و پیشگیری از عفونت است.
اما اگر پارگی بزرگ باشد یا پس از چند ماه ترمیم نشود، ممکن است انجام جراحی ترمیم پرده گوش (تیمپانوپلاستی) ضروری باشد. در صورت موفقیتآمیز بودن جراحی، بسیاری از بیماران بهبود قابل توجهی در شنوایی خود تجربه میکنند.
اتواسکلروز؛ زمانی که جراحی میتواند جایگزین سمعک شود
اتواسکلروز نوعی بیماری استخوانی گوش میانی است که باعث محدود شدن حرکت استخوانچه رکابی میشود. در نتیجه، انتقال صدا به گوش داخلی با مشکل روبهرو خواهد شد.
این بیماری معمولاً بهآرامی پیشرفت میکند و بیشتر در بزرگسالان جوان یا میانسال دیده میشود. بسیاری از بیماران ابتدا متوجه میشوند که برای شنیدن مکالمات، بهویژه در محیطهای آرام، دچار مشکل شدهاند.
درمان اتواسکلروز به شدت بیماری بستگی دارد. در برخی بیماران، استفاده از سمعک میتواند شنوایی را به میزان قابل توجهی بهبود دهد. اما در گروهی دیگر، جراحی استاپدکتومی (Stapedectomy) یا استاپدوتومی (Stapedotomy) گزینه مناسبی است و میتواند انتقال صدا را دوباره برقرار کند. در صورت موفقیت جراحی، بسیاری از بیماران دیگر نیازی به سمعک نخواهند داشت یا وابستگی آنها به سمعک کاهش پیدا میکند.
کاهش شنوایی ناگهانی؛ فرصتی که نباید از دست برود
کاهش شنوایی ناگهانی یکی از معدود موارد اورژانسی در بیماریهای گوش است. در این وضعیت، فرد طی چند ساعت یا حداکثر سه روز، بخشی از شنوایی یک گوش را از دست میدهد.
بعضی بیماران هنگام بیدار شدن از خواب متوجه میشوند که یک گوش آنها بهخوبی صداها را نمیشنود. برخی دیگر کاهش شنوایی را همراه با وزوز گوش یا احساس پری گوش تجربه میکنند.
در این شرایط، زمان نقش بسیار مهمی دارد. اگر بیمار در روزهای نخست به متخصص گوش، حلق و بینی مراجعه کند، ممکن است درمان با کورتیکواستروئیدها باعث بازگشت بخشی یا حتی تمام شنوایی شود. هرچه شروع درمان بیشتر به تأخیر بیفتد، احتمال بهبود نیز کمتر خواهد شد.
به همین دلیل، کاهش شنوایی ناگهانی را نباید با جرم گوش یا گرفتگی ساده اشتباه گرفت.
آیا دارو میتواند جایگزین سمعک شود؟
یکی از پرسشهای رایج بیماران این است که آیا قرص یا آمپولی وجود دارد که بتواند کمشنوایی را درمان کند و نیاز به سمعک را از بین ببرد؟
پاسخ به این سؤال به علت بیماری بستگی دارد. در برخی شرایط، دارو بخش مهمی از درمان است؛ برای مثال:
- در کاهش شنوایی ناگهانی، کورتیکواستروئیدها میتوانند شانس بازگشت شنوایی را افزایش دهند.
- در عفونتهای باکتریایی، درمان مناسب عفونت باعث بهبود شنوایی میشود.
- در بعضی بیماریهای التهابی یا خودایمنی، داروهای تخصصی میتوانند از پیشرفت آسیب جلوگیری کنند.
اما اگر سلولهای شنوایی گوش داخلی از بین رفته باشند، تاکنون هیچ دارویی نتوانسته است آنها را به حالت طبیعی بازگرداند. به همین دلیل، تبلیغ داروها یا مکملهایی که وعده «درمان قطعی کمشنوایی» را میدهند، معمولاً پشتوانه علمی معتبری ندارند.
آیا مکملها و ویتامینها شنوایی را برمیگردانند؟
گاهی تبلیغ میشود که مصرف برخی ویتامینها یا مکملهای غذایی میتواند شنوایی را به حالت طبیعی برگرداند. واقعیت این است که این موضوع تنها در شرایط خاصی صحت دارد.
اگر کاهش شنوایی ناشی از کمبود برخی ویتامینها یا مواد معدنی باشد، اصلاح این کمبود میتواند به بهبود وضعیت کمک کند. اما در بیشتر انواع کمشنوایی، بهویژه کمشنوایی حسیعصبی ناشی از افزایش سن یا آسیب سلولهای شنوایی، هیچ مکملی تاکنون اثر قطعی و اثباتشدهای در بازگرداندن شنوایی نشان نداده است.
به همین دلیل، مصرف خودسرانه مکملها به امید درمان کمشنوایی توصیه نمیشود و بهتر است تنها بر اساس تشخیص پزشک انجام شود.
چه زمانی سمعک بهترین و مؤثرترین انتخاب است؟
گاهی بیماران تصور میکنند اگر پزشک سمعک را توصیه کرده، یعنی راه درمان دیگری وجود ندارد. در حالی که تجویز سمعک معمولاً پس از بررسی کامل علت کمشنوایی انجام میشود و زمانی مطرح میشود که درمانهای دیگر نتوانند شنوایی را به میزان قابل قبولی برگردانند.
برای مثال، در کمشنوایی حسیعصبی ناشی از افزایش سن (Presbycusis)، قرار گرفتن طولانیمدت در معرض صدای بلند یا آسیب دائمی سلولهای مویی گوش داخلی، سلولهای از دست رفته قابلیت بازسازی ندارند. در این شرایط، سمعک به جای درمان بیماری، صداها را تقویت میکند تا فرد بتواند بهتر با محیط اطراف ارتباط برقرار کند.
نکته مهم این است که به تعویق انداختن استفاده از سمعک، همیشه به نفع بیمار نیست. اگر مغز برای مدت طولانی صدای کافی دریافت نکند، توانایی پردازش گفتار بهتدریج کاهش پیدا میکند و حتی پس از استفاده از سمعک، سازگاری با آن دشوارتر خواهد بود. به همین دلیل، در بیمارانی که پزشک سمعک را توصیه میکند، بهتر است تصمیمگیری را برای مدت طولانی به تعویق نیندازند.
آیا کاشت حلزون جایگزین سمعک است؟
بعضی افراد تصور میکنند کاشت حلزون نسخه پیشرفتهتر سمعک است، اما این دو روش برای گروههای متفاوتی از بیماران استفاده میشوند.
سمعک صدا را تقویت میکند تا از سلولهای شنوایی باقیمانده حداکثر استفاده شود. اما کاشت حلزون زمانی مطرح میشود که این سلولها به اندازهای آسیب دیده باشند که حتی قویترین سمعک نیز نتواند شنوایی قابل قبولی ایجاد کند.
در کاشت حلزون، یک وسیله الکترونیکی مستقیماً عصب شنوایی را تحریک میکند و به همین دلیل، شرایط انجام آن، ارزیابیهای قبل از عمل و نتایج مورد انتظار با سمعک کاملاً متفاوت است.
بنابراین، کاشت حلزون جایگزین سمعک برای همه بیماران نیست و تنها در افرادی انجام میشود که معیارهای مشخص پزشکی را داشته باشند.
آیا سلولهای بنیادی میتوانند کمشنوایی را درمان کنند؟
در سالهای اخیر، اخبار زیادی درباره درمان کمشنوایی با سلولهای بنیادی منتشر شده است و همین موضوع باعث شده بسیاری از بیماران امیدوار باشند که در آینده نزدیک بتوان آسیب سلولهای شنوایی را به طور کامل ترمیم کرد.
واقعیت این است که تحقیقات در این زمینه ادامه دارد و نتایج اولیه بعضی از مطالعات امیدوارکننده بوده است، اما در حال حاضر هیچ روش مبتنی بر سلولهای بنیادی به عنوان درمان استاندارد و تأییدشده برای بازگرداندن شنوایی در دسترس عموم نیست.
بنابراین، اگر با تبلیغاتی مواجه شدید که درمان قطعی کمشنوایی با سلولهای بنیادی را وعده میدهند، بهتر است با احتیاط به آنها نگاه کنید و قبل از هر اقدامی با متخصص گوش، حلق و بینی مشورت کنید.
آیا ژندرمانی آینده درمان کمشنوایی است؟
بخش دیگری از پژوهشهای جدید به ژندرمانی اختصاص دارد. هدف این روش، اصلاح یا جایگزینی ژنهایی است که در ایجاد برخی انواع کمشنوایی ارثی نقش دارند.
در سالهای اخیر، نتایج امیدوارکنندهای از برخی کارآزماییهای بالینی اولیه منتشر شده است، اما این روش هنوز برای بیشتر بیماران به درمان رایج تبدیل نشده و همچنان در حال بررسی است.
در نتیجه، اگرچه آینده درمان کمشنوایی ممکن است با پیشرفت ژندرمانی و پزشکی بازساختی تغییر کند، اما در حال حاضر نباید این روشها را جایگزین درمانهای اثباتشده دانست.
مراقب تبلیغات درمان قطعی کمشنوایی باشید
افرادی که با کاهش شنوایی مواجه میشوند، معمولاً به دنبال سادهترین راهحل هستند. همین موضوع باعث شده تبلیغات زیادی در فضای مجازی با عنوانهایی مانند «درمان قطعی کمشنوایی در چند روز»، «بازگشت شنوایی بدون سمعک» یا «داروی معجزهآسا برای تقویت عصب گوش» منتشر شود.
بیشتر این ادعاها پشتوانه علمی معتبری ندارند و گاهی حتی باعث میشوند بیمار فرصت درمان مؤثر را از دست بدهد.
در حال حاضر، هیچ قطره، مکمل، دمنوش یا داروی گیاهی وجود ندارد که بتواند همه انواع کمشنوایی را درمان کند. اگر علت کاهش شنوایی آسیب دائمی سلولهای گوش داخلی باشد، این محصولات نمیتوانند سلولهای از دست رفته را بازسازی کنند.
به همین دلیل، هر درمانی که وعده بهبود قطعی برای تمام بیماران را میدهد، باید با دیدی انتقادی بررسی شود.
برای درمان کمشنوایی به چه پزشکی مراجعه کنیم؟
اگر احساس میکنید شنوایی شما نسبت به گذشته کاهش پیدا کرده است، نخستین قدم مراجعه به متخصص گوش، حلق و بینی (ENT) است.
پزشک با گرفتن شرح حال، معاینه گوش و در صورت نیاز انجام تست شنوایی (ادیومتری)، نوع و شدت کمشنوایی را مشخص میکند. در برخی بیماران، ممکن است بررسیهای تکمیلی مانند تصویربرداری یا آزمایشهای تخصصی نیز لازم باشد.
پس از مشخص شدن علت، درباره مناسبترین روش درمان تصمیمگیری خواهد شد. این درمان ممکن است شامل خارج کردن جرم گوش، دارودرمانی، جراحی، سمعک، کاشت حلزون یا تنها پیگیری دورهای باشد.
جمعبندی
درمان کمشنوایی بدون سمعک در بسیاری از موارد امکانپذیر است، اما تنها زمانی که علت کاهش شنوایی قابل درمان باشد. مشکلاتی مانند تجمع جرم گوش، عفونت، وجود مایع در گوش میانی، پارگی پرده گوش یا برخی بیماریهای قابل جراحی، نمونههایی هستند که با درمان مناسب ممکن است شنوایی بهبود پیدا کند.
در مقابل، اگر سلولهای شنوایی یا عصب شنوایی بهصورت دائمی آسیب دیده باشند، تاکنون هیچ دارو یا مکملی نتوانسته این آسیب را به طور کامل جبران کند. در چنین شرایطی، سمعک، کاشت حلزون یا سایر روشهای توانبخشی، مؤثرترین راهکارهای موجود برای بهبود کیفیت شنیدن هستند.
اگر احساس میکنید شنوایی شما کاهش پیدا کرده، مهمترین اقدام این است که علت آن هرچه زودتر مشخص شود. تشخیص زودهنگام نهتنها احتمال موفقیت درمان را افزایش میدهد، بلکه در بعضی بیماریها از کاهش دائمی شنوایی نیز پیشگیری میکند.
پرسشهای متداول
در بعضی بیماریها مانند کاهش شنوایی ناگهانی، برخی عفونتها یا بیماریهای التهابی، دارودرمانی میتواند مؤثر باشد. اما در بسیاری از انواع کمشنوایی حسیعصبی، دارو قادر به بازگرداندن شنوایی از دست رفته نیست.
خیر. این یکی از باورهای نادرست درباره سمعک است. سمعک باعث تنبل شدن گوش نمیشود، بلکه با تقویت صداها به مغز کمک میکند گفتار و صداهای محیط را بهتر پردازش کند.
همه افراد مبتلا به کمشنوایی خفیف به سمعک نیاز ندارند. تصمیمگیری به شدت کاهش شنوایی، میزان تأثیر آن بر زندگی روزمره و نتیجه تستهای شنوایی بستگی دارد.
در حال حاضر، درمانی برای بازگرداندن سلولهای شنوایی از دست رفته در اثر افزایش سن وجود ندارد. با این حال، استفاده از سمعک و توانبخشی شنوایی میتواند کیفیت شنیدن و ارتباطات روزمره را به میزان قابل توجهی بهبود دهد.
تمرینهای شنوایی ممکن است به مغز کمک کنند صداها را بهتر پردازش کند، اما معمولاً قادر به بازسازی سلولهای آسیبدیده گوش داخلی نیستند. به همین دلیل، این تمرینها جایگزین درمانهای اصلی محسوب نمیشوند.