تیروئیدکتومی با برداشتن غدد لنفاوی

تکنیک‌های جراحی و رویکردها

تیروئیدکتومی با برداشتن غدد لنفاوی یک جراحی حساس است که نیازمند مهارت بالای جراح و برنامه‌ریزی دقیق است. بسته به شرایط بیمار و گستردگی بیماری، تکنیک‌های مختلفی به کار گرفته می‌شود:

1. تیروئیدکتومی باز: این روش سنتی شامل ایجاد برشی افقی در پایین گردن است که به جراح امکان دسترسی مستقیم به غده تیروئید و غدد لنفاوی اطراف را می‌دهد. در این تکنیک، تیروئید به‌طور کامل یا جزئی برداشته می‌شود و در صورت نیاز، غدد لنفاوی مشکوک نیز خارج می‌شوند. این روش برای توده‌های بزرگ یا موارد پیشرفته‌تر مناسب است، اما ممکن است جای زخم قابل توجهی به جا بگذارد.
2. تیروئیدکتومی آندوسکوپیک یا رباتیک: این روش کم‌تهاجمی از برش‌های کوچک‌تر و ابزارهای پیشرفته مانند آندوسکوپ یا سیستم‌های رباتیک استفاده می‌کند. این تکنیک برای بیمارانی که توده‌های کوچک‌تر دارند یا به ظاهر خود اهمیت می‌دهند، گزینه‌ای ایده‌آل است. با این حال، در مواردی که نیاز به برداشتن گسترده غدد لنفاوی باشد، ممکن است محدودیت‌هایی داشته باشد.
3. دیسکسیون گردنی (Neck Dissection): این بخش از جراحی به‌طور خاص برای برداشتن غدد لنفاوی انجام می‌شود. دیسکسیون می‌تواند انتخابی (برداشتن فقط غدد درگیر) یا کامل (برداشتن تمام غدد یک منطقه، مانند ناحیه مرکزی یا جانبی گردن) باشد. این فرآیند به‌دلیل نزدیکی به ساختارهای حیاتی مانند شریان کاروتید، ورید ژوگولار و عصب راجعه حنجره بسیار پیچیده است و نیاز به دقت بالایی دارد.

برای افزایش ایمنی، جراحان از مانیتورینگ عصبی حین عمل استفاده می‌کنند تا از آسیب به اعصاب جلوگیری شود. همچنین، ابزارهای تصویربرداری پیشرفته و تکنیک‌های میکروسرجری به کاهش عوارض کمک می‌کنند.

چالش‌ها و عوارض احتمالی

جراحی تیروئیدکتومی با برداشتن غدد لنفاوی به‌دلیل آناتومی پیچیده گردن با چالش‌های متعددی همراه است. یکی از شایع‌ترین عوارض، آسیب به عصب راجعه حنجره است که می‌تواند منجر به گرفتگی صدا، دشواری در بلع یا در موارد نادر، از دست دادن کامل صدا شود. این عارضه معمولاً موقت است، اما در برخی موارد دائمی می‌شود.

عارضه دیگر، هیپوکلسمی (کاهش کلسیم خون) است که به دلیل آسیب به غدد پاراتیروئید رخ می‌دهد. این مشکل می‌تواند علائمی مانند بی‌حسی، گزگز دست‌ها و پاها، گرفتگی عضلانی یا حتی تشنج ایجاد کند و نیاز به مصرف مکمل‌های کلسیم و ویتامین D دارد. برداشتن غدد لنفاوی نیز ممکن است به لنف‌ادم منجر شود، که در آن مایع لنفاوی در ناحیه گردن تجمع می‌یابد و تورم ایجاد می‌کند.

خونریزی حین یا پس از عمل، عفونت زخم و عود بیماری از دیگر خطرات هستند. در موارد سرطانی، اگر تمام سلول‌های بدخیم برداشته نشوند، احتمال بازگشت سرطان وجود دارد. برای کاهش این ریسک‌ها، جراحان از تکنیک‌های دقیق و پیگیری‌های مداوم استفاده می‌کنند. سن بیمار نیز عامل مهمی است؛ افراد مسن‌تر ممکن است دوره نقاهت طولانی‌تری داشته باشند، در حالی که در کودکان، رشد بدن می‌تواند روند جراحی را پیچیده‌تر کند.

مراقبت‌های پس از عمل و بهبودی

پس از جراحی، بیمار وارد مرحله‌ای حساس می‌شود که نیازمند مراقبت‌های دقیق است. در روزهای اولیه، مدیریت درد با داروهای تجویزی، جلوگیری از عفونت با آنتی‌بیوتیک‌ها و مراقبت از زخم برای بهبودی سریع‌تر ضروری است. بیمارانی که تیروئیدشان کاملاً برداشته شده، باید هورمون لووتیروکسین را به‌صورت مادام‌العمر مصرف کنند تا جایگزین هورمون‌های از دست‌رفته شود.

اگر عصب حنجره آسیب دیده باشد، جلسات گفتاردرمانی برای بازیابی تکلم توصیه می‌شود. در صورت بروز لنف‌ادم، ماساژ لنفاوی یا استفاده از بانداژهای فشاری می‌تواند به کاهش تورم کمک کند. آزمایش‌های خونی منظم برای بررسی سطح کلسیم و هورمون‌های تیروئید نیز انجام می‌شود. پیگیری‌های طولانی‌مدت، شامل سونوگرافی گردن و در موارد سرطانی، اسکن‌های دوره‌ای، برای اطمینان از عدم عود بیماری حیاتی است.

رژیم غذایی متعادل، پرهیز از فعالیت‌های سنگین در هفته‌های اول و حمایت روانی از بیمار و خانواده‌اش به بهبود سریع‌تر کمک می‌کند. در برخی موارد، درمان‌های مکمل مانند ید رادیواکتیو برای از بین بردن سلول‌های سرطانی باقی‌مانده تجویز می‌شود.